Burn-out wordt op dit moment vooral als een persoonlijke kwestie gezien. Iemand heeft burn-out omdat diegene in zijn of haar privéleven een tegenvaller heeft of dat er uit zijn of haar verleden zorgt voor ongevallen nu. Daarom is diegene ook zelf verantwoordelijk om hulp te zoeken zodra diegene in een burn-out belandt. Wij denken dat dit persoonlijk-narratief maar een deel van het gehele verhaal is.
Burn-out en uitputting ontstaan over een langere periode van tijd en dus is er een enorme kans om ons preventief op te stellen. Maar wie kan wat beteken als het om preventie gaat? Wij denken dat de volgende 5 actoren direct van betekenis zijn:
- De Staat
- De Organisatie
- De Manager
- Het Team
- Het Individu
De Staat
Begin vorige eeuw waren er nog geen wetten die mensen beschermden tegen ongevallen in de fabriekshallen. Ongevallen hoorden er nu eenmaal bij en je had pech als je werd geveld door een ongeluk. Alhoewel daar nog iedere dag handhaving op plaats moet vinden, zijn er voorwaarden zodat mensen beschermd worden tijdens werk.
Er is nog geenOp gebied van burn-out is er op dit moment een dunne wettekst dat werkgevers een zorg-plicht geeft zonder verdere definitie of codificeren daarvan. Zo zijn persoonlijke beschermingsmiddelen verplicht op een bouw-terrein, maar zijn er geen minimale eisen voor een veilig kantoor gecodificeerd in de wet. Dat is werkelijk dweilen met de kraan open!
Er moeten wetten in het leven geroepen worden, inclusief handhaving van die wetten, die bescherming bieden tegen de grootste vormen van mentaal lijden op de werkvloer.
De Organisatie
Tot nog toe lijken organisaties het lijden van werknemers af te wenden tot het individu en het zorg-systeem. Zolang er geen gehandhaafde wetgeving is, zal het op goed geluk berusten dat organisaties uit eigen beweging meer veiligheid op kantoren zullen brengen. Maar zodra de wetgeving er is, staat er voor organisaties iets te doen: preventief alle vormen van mentale ongevallen en menselijk lijden voorkomen.
Het lijden dat we zien is zo goed als altijd het lijden over een lange periode van tijd. Iemand krijgt niet in 1 dag een burn-out, maar over een periode van bijvoorbeeld 2 jaar. Als er onrust is op de werkvloer, dan zet zich dat om tot ophoping van stress bij medewerkers. Die kunnen dat prima voor een periode lang dragen, maar als er geen einde in zicht is van de opbouw van stress, dan zal dat tot extreem menselijke lijden tot gevolg hebben. Bedrijven hebben beter management te bedrijven. Daar is voldoende management kennis over, maar ontbreekt het nu nog aan incentive om management kennis te implementeren.
Zelfs al is er wetgeving en doen bedrijven hun uiterste best, zal het individu ook zelf iets moeten doen ter bescherming van het zelf.
Het Individu
Geen persoon zou vrijwillig en bewust kiezen voor extreem lijden, zoals een totale mentale uitputting of zelfs een burn-out. Toch is er een rol weggelegd voor het individu tot persoonlijke mentale hygiëne om zichzelf te beschermen tegen mentale vormen van overbelasting. Wij geloven dat dit al zeer sterk ontwikkeld is in vorm van publiekelijke opinie over mentale gebondenheid en het aanbod van coaching en zorgverlening naar mensen die dat nodig hebben. Deze ontwikkeling zal zich door moeten zetten en het individu zal de technieken om zichzelf te beschermen tegen uitputting eigen moeten maken. Wij zijn van mening dat een te groot deel van de verantwoordelijkheid nu bij het individu ligt. Alhoewel we dus wel degelijk een rol zien voor het individu om zichzelf te beschermen, denken we dat het vooral de bovenstaande onderdelen meer aandacht behoeven!